H ΕΡΤ λογόκρινε ντοκιμαντέρ για τη Μελίνα Μερκούρη

από Βασίλης Σπυριδάκης

Η ΕΡΤ αφού «έκοψε» ένα ολόκληρο μέρος του ντοκιμαντέρ «Μελίνα Στοπ – καρέ / αναζητώντας τη σύγχρονη ελληνικότητα», σχετικά με την πολιτική δράση της Μελίνας Μεκούρη, έπειτα από τις αντιδράσεις τόσο του «δημιουργού» της ταινίας, Μάνου Καρατζογιάννη, αλλά και του σκηνοθέτη Θέμη Μομουλίδη, μεταξύ άλλων, ανέβασε την ταινία στην κανονική της μορφή.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο κ. Μομουλίδης, «με «μοντάζ» και αφαίρεση όλου του μέρους που αφορά στην πολιτική δράση της ΜΕΛΙΝΑΣ η ΕΡΤ πρόβαλε χθες (και ανάρτησε σήμερα στην ΕΡΤFLIX ) την εξαιρετική κινηματογραφική δουλειά του Μανου ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ αφιέρωμα στην ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ. Το «γενναίο μοντάζ» έγινε χωρίς να ενημερωθεί ο δημιουργός της ταινίας ( Μάνος ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ)!!! Προφανως πρόκειται για βάναυση λογοκρισία στο ΕΡΓΟ ενός δημιουργού».

Παράλληλα, ο Μάνος Καρατζογιάννης, σκηνοθέτης της ταινίας, δήλωσε πως ο ίδιος δεν ενημερώθηκε για το «κόψιμο» του κειμένου σχετικά με την πολιτική προσφορά της Μελίνας Μερκούρη, σημειώνοντας ότι μέρος της ταινίας χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού για να τιμηθούν τα 100 χρόνια από τη γέννησή της Μερκούρη και παραθέτοντας ολόκληρο το απόσπασμα που λογοκρίθηκε από την ΕΡΤ:

«Οι άλλοι υπουργοί δε μου χαρίστηκαν. Πολλοί δε βγαίναν ούτε στο τηλέφωνο. Αλλά ο Μιττεράν και η Γκάντι με δέχονταν! Οι συνάδελφοι μου με κάρφωναν με σημειώματα στον πρωθυπουργό ότι δεν χρησιμοποιούσα τα παιδιά του κόμματος. Αλλά ο Ανδρέας με πίστευε όσο κι εγώ…

Όπως κι ο κόσμος που μπαινόβγαινε στο υπουργείο. Η Μανουέλλα μου ‘λεγε ότι παραήμουν προσιτή μαζί τους.

Αλλά έτσι ήμουν πάντα. Δε θ’ άλλαζα τώρα. Δε θα μ’ άλλαζε ο θώκος… Ναι, συχνά κυκλοφορούσα ξυπόλυτη στο υπουργείο. Όχι από θράσος αλλά για να πατάω στη γη…. Στη Βουλή είχα το τρακ! Πιο πολύ κι από την Επίδαυρο. Κι όταν μου φώναξε πάνω στα έδρανα ένας βουλευτης της αντιπολίτευσης « πως δεν αρκεί να τους δείχνω τις γάμπες μου» δάκρυσα.

Δεν με είχε ενοχλήσει όταν μου απαγόρευσαν την είσοδο στη Βουλή επειδή φορούσα παντελόνια, αλλά τότε δάκρυσα…

Δεκαέξι ανασχηματισμούς άντεξα στην κυβέρνηση Παπανδρέου. Δεκατρία χρόνια μεταξύ φθοράς και εξουσίας… Δεν ξέρω τι άλλαξε τελικά…

Αλλά δεν ξεχνώ τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. 26 χρόνια είμαι πεθαμένη κι αυτά ζουν ακόμα!

Η πολιτιστική βέβαια αποκέντρωση που ονειρευόμασταν στην πραγματικότητα δεν ήρθε, αλλά έφαγαν πολλοί συνάδελφοι ψωμί. Κι είδε κι ο κόσμος θέατρο. Και στην επαρχία και στα σχολεία.

Η Ελλάδα πρέπει να πρωταγωνιστεί για τον πολιτισμό. Η Ελλάδα αυτό είναι. Αυτό είναι η κληρονομιά της. Η βαριά βιομηχανία της. Αυτό είναι η περιουσία της. Αν το χάσουμε αυτό δεν είμαστε κανείς.

Δεν ξεχνώ και το θεσμό της πολιτιστικής πρωτεύουσας στην Ευρώπη. Όταν έθεσα το ερώτημα πως είναι δυνατόν μια κοινότητα, όπως η Ευρώπη, που στερείται την πολιτιστική της διάσταση να αναπτυχθεί; Και το ερώτημα παραμένει…

Δεν ξεχνώ τους Ολυμπιακούς αν και δεν έγιναν βέβαια το 1996…

Δεν ξεχνώ τα Μάρμαρα!

Τα πρωτοείδα με τον Τόνι, όταν κάναμε γυρίσματα στο Βρετανικό Μουσείο για τη Φαίδρα.

Τα ξαναείδα, χρόνια μετά, όταν με κάλεσαν στο Λονδίνο για να μιλήσω για τη «Δημοκρατία στην τέχνη». Τότε συνάντησα τυχαία στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το διευθυντή του βρεττανικού μουσείου Ντέιβιντ Γουίλσον.

«Give them back». «Υπάρχουν πολίτες άλλων χωρών που θα μπορούσαν να πουν το ίδιο. Θέλετε να καταστρέψετε το Βρετανικό μουσείο;». «I don’t want to ruin the British museum. I want my marbles back».

« Eσύ θέλεις τα μάρμαρά σου κι εκείνοι θέλουν τα δικά τους».« There are part of a monument, they have destroyed this monument. It is a part of a monument, a unique monument». «Υπάρχουν πολλά μοναδικά κτίσματα». «Ο, no! You say that mr Wilson? You say that? There are…there are…there are many Parthenons in the world?

Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα, εγώ τα πρωτοείπα έτσι, είναι το καμάρι μας!

Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας.

Για την επιστροφή τους ονειρεύτηκα το Μουσείο της Ακρόπολης. Όταν με ρωτούσαν αν θα ζω όταν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα, έλεγα πως ναι, θα ζω. Αλλά και τώρα που δεν ζω, όταν έρθουν – γιατί θα έρθουν – θα ξαναγεννηθώ..»