Είπα να ζήσω τα παλιά – Ελπίδα Μανουρά

Πέμπτη 21:00 – 22:30

Ποια είμαι;

-Εγεννήθεις? -Προφανώς κύριε, δεν εφύτρωσα!

-Που και πότε? -Αρχες δεκαετίας του ’70 στας Αθήνας

-Πόσο αρχές δηλαδή? –[Πόσο θες να σε διαολοστείλω], το ’71 αγαπητέ!

-Και δεν μου λέτε Μανδάμ, εσπουδάσατε και αποφοιτήσατε εκ της Νομικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, με επιτυχία σωστά? -Τεράστια επιτυχία κύριε! [αν έδιναν πτυχία με τεσσεράμιση …]

-Και τι δουλειά έχετε στο ραδιόφωνο δικηγόρος άνθρωπος? -Κατ αρχήν άνθρωπος και δικηγόρος είναι αντώνυμες λέξεις Μεσιέ . [άτσα η παραμορφωμένη!]

Αλλά για να μιλήσουμε ολίγον σοβαρά, είμαι άνθρωπος που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς μουσική. Όλη την μουσική. Έφυγα να σπουδάσω , τελειωμένη χεβυμεταλού, αν και στο σπίτι ακούγαμε όλα τα ελληνικά πλην ρεμπέτικων και λαϊκών. Πάω που λέτε Θεσσαλονίκη με τους Μπλακ Σάμπαθ μου , τους άιρον Μέιντεν μου , τον Οζζυ μου κύριε , μαθαίνω την τζαζ και τα Blues και λέω εδώ είμαστε.

Αλλά ένεκα που στη μουσική δεν βάζεις τελεία, κάπου στο τρίτο έτος, μες στην ταβέρνα του Μουστάκα, μέσα από το τζουκ –μποξ του μαγαζιού, σκάει ένας ολόκληρος κόσμος ρεμπέτικων και λαικών.

Ξετέλεψα στα έξι έτη αποκαταστάθηκα, ξαποκαταστάθηκα και ένεκα αγαπημένου φίλου, βρέθηκα πριν από δυο χρόνια να κάνω εκπομπή στο ραδιόφωνο με παλιά λαϊκά και ρεμπέτικα «Είπα να ζήσω τα παλιά» λέγεται, κάθε Τετάρτη βράδυ στις δέκα στο Κόκκινο Κρήτης 88,4.

Και ιστορίες έχουμε. Και παραγγελιές. Και σαρδάμ. Κι αφιερώσεις . Κι άμα γουστάρετε το πρώτο τραγούδι το χαρίζουμε στον έρωτα σας, μπας και σας δει με άλλο μάτι, γιατί σας βλέπω κομματάκι δυσκοίλιο Μεσιέ.

Όλα τα λύνει η μουσική. Και σας το λέω εγώ που πληρώθηκα με μουσική υπόκρουση το Fuck you των Archive

Trailer εκπομπής