Κλείνει επ’ αόριστον η Guernica στο Ηράκλειο

από Βασίλης Σπυριδάκης

Κλείνει επ’ αόριστον το ιστορικό μπαρ Guernica στο Ηράκλειο υπό το βάρος των τελευταίων εξελίξεων και των καταγγελιών σε βάρος του ενός εκ των εργαζομένων του.

Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση του μπάρ που λειτουργεί στην πόλη από το 1991 “αποκορύφωμα ήταν το – λίγο πολύ γνωστό σε όλους – περιστατικό που βιώσαμε ως αναπάντεχα βίαιο, όπου ένας αριθμός ατόμων εισέβαλε στη Γκουέρνικα και ύστερα δημοσίευσε κείμενα στο διαδίκτυο, διασύροντας προσωπικότητες και όποιον έχει συσχετιστεί μαζί μας, δημιουργώντας μια ανεξέλεγκτη κατάσταση που δυσφήμισε το μαγαζί, εμάς και όλους τους εργαζόμενους, στερώντας μας το περιθώριο αντίδρασης και το δικαίωμα του διαλόγου και της αξιοπρέπειας”.

Η απόφαση  ανακοινώθηκε πριν από λίγο σε ανάρτηση που δημοσιεύτηκε στη σελίδα του μαγαζιού στο facebook.

Το κείμενο όπως αναρτήθηκε στη σελίδα της Guernica

Τον Απρίλη του 1991, ανοίξαμε ένα μαγαζί στην πόλη του Ηρακλείου και το ονομάσαμε Γκουέρνικα.

Στόχος μας δεν ήταν να στήσουμε ένα κοινό καφέ μπαρ που θα πουλούσε ποτά και διασκέδαση, αλλά να φτιάξουμε έναν χώρο έκφρασης και ψυχαγωγίας άνετο, ασφαλές, ανοιχτό και φιλικό σε όλους και όλες, που θα γινόταν ένα δεύτερο σπίτι για όποιον και όποια το είχε ανάγκη.

Σ’αυτόν ονειρευτήκαμε, δουλέψαμε, αγαπήσαμε, διασκεδάσαμε και μεγαλώσαμε μαζί σας. Σας είδαμε να συζητάτε για ώρες δίπλα στο τζάκι, να ξενυχτάτε, να παίζετε τάβλι στην αυλή, να γελάτε, να μαλώνετε, να γιορτάζετε, να παίρνετε πτυχία. Σας είδαμε να ερωτεύεστε κι εσείς, να βρίσκετε την αγάπη της ζωής σας, κι ύστερα είδαμε και τα παιδιά σας να παίζουν στην αυλή μας, να μεγαλώνουν και να φέρνουν τις παρέες τους για τον πρώτο τους καφέ.

Η κοινωνία από το 1991 έχει αλλάξει. Έχει βελτιωθεί όσον αφορά στα ατομικά δικαιώματα – αν και όχι αρκετά – κι εμείς πάντα στηρίζαμε την πρόοδο αυτή, συχνά ένα βήμα μπροστά. Όποιος έμπαινε στο μαγαζί ήταν για εμάς φίλος και φίλη με ίσα δικαιώματα και το ίδιο καλές προθέσεις, ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, εμφάνιση, σεξουαλικό προσανατολισμό, πολιτικές πεποιθήσεις, οικονομική κατάσταση και κοινωνικό στάτους. Το θεωρούσαμε πάντα αυτονόητο ότι οποιαδήποτε συμπεριφορά διάκρισης και εκμετάλλευσης θα μας έβρισκε απέναντι – όπως και μας βρήκε αμέτρητες φορές. Στηρίξαμε κάθε άνθρωπο που ζήτησε τη βοήθεια μας, μικρή ή μεγάλη, εργαζόμενο ή θαμώνα, χωρίς να βλέπουμε κανέναν απλά σαν υπάλληλο ή απλά σαν πελάτη.

Αυτό το κλίμα εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης καταφέραμε να το έχουμε για καιρό, αφού η Γκουέρνικα έγινε όντως ένα δεύτερο σπίτι κι εμείς οικογένεια για πολλούς και πολλές.

Η κοινωνία όμως έχει γίνει και λίγο πιο άγρια και δύσπιστη από το 1991 μέχρι σήμερα, κάτι που αναγνωρίζουμε και κατανοούμε ως αναμενόμενη συνέπεια της απειλής που δέχονται οι συλλογικές ελευθερίες και η ποιότητα ζωής.

Κι εμείς, αφελώς, δεν είδαμε πώς αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει τον χώρο που θεωρούσαμε προστατευμένο από τις καλές μας προθέσεις.

Σημειώθηκε μία σειρά παρεξηγήσεων αναμενόμενων σε έναν χώρο εξαιρετικά ανεκτικό, που λειτουργεί νύχτα, τη δυναμική των οποίων υποτιμήσαμε γιατί, όντας πάντα ανοιχτοί στον διάλογο και μη θέλοντας να επιβάλλουμε κανόνες που ίσως αποξένωναν φίλους και φίλες που εμπιστευόμασταν, αναμέναμε οποιοδήποτε πρόβλημα να επιλυθεί με συζήτηση.

Αποκορύφωμα ήταν το – λίγο πολύ γνωστό σε όλους – περιστατικό που βιώσαμε ως αναπάντεχα βίαιο, όπου ένας αριθμός ατόμων εισέβαλε στη Γκουέρνικα και ύστερα δημοσίευσε κείμενα στο διαδίκτυο, διασύροντας προσωπικότητες και όποιον έχει συσχετιστεί μαζί μας, δημιουργώντας μια ανεξέλεγκτη κατάσταση που δυσφήμισε το μαγαζί, εμάς και όλους τους εργαζόμενους, στερώντας μας το περιθώριο αντίδρασης και το δικαίωμα του διαλόγου και της αξιοπρέπειας.

Αναγνωρίζουμε ως σφάλμα μας την αδυναμία μας να προβλέψουμε ότι για ορισμένο αριθμό ατόμων, ανεκτικότητα θα σήμαινε έλλειψη ορίων και ελευθερία θα σήμαινε προσβολή κεκτημένων δικαιωμάτων των άλλων. Ως δεύτερο σπίτι για κάποιους, ή συμπεριληπτικη κοινότητα για άλλους, δίναμε πάντα την ελευθερία έκφρασης και τον χώρο για διάλογο, ακόμα και για διαφωνία και σύγκρουση, ξεχνώντας όμως ότι αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα την ψύχραιμη και εποικοδομητική επικοινωνία. Ίσως δεν έπρεπε να θεωρήσουμε τον διάλογο ως δεδομένο και τις αξίες μας ως κοινές. Ούτε όμως είχαμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι έπρεπε να κινηθούμε σαν τα κοινά “αφεντικά” που ποτέ δεν ήμασταν, με περιορισμούς και κανόνες που θα εξασφάλιζαν την τάξη μεν, αλλά και θα περιόριζαν ελευθερίες και θα δημιουργούσαν ένα κλίμα απόστασης και ψυχρής τυπικότητας μεταξύ συνεταίρων, εργαζομένων και θαμώνων.

Η ανάρτηση των πρώην εργαζομένων της Γκουέρνικα, οι οποίοι δεν έχουν πλέον καμία οικονομική σχέση με εμάς, ούτε ανάγκη από τη συνέχιση της λειτουργίας του μαγαζιού, αποδεικνύει ποια ήταν η στάση μας τόσα χρόνια. Αποδεικνύει πόσο μακριά είναι από την πράγματικοτητα, η άδικη και γλαφυρή περιγραφή της “στυγνής εργοδοσίας” στα κείμενα που δημοσιεύτηκαν.

Σήμερα διακόπτουμε για αόριστο χρονικό διάστημα τη λειτουργία της Γκουέρνικα, βάζοντας πάνω απ’όλα – όπως πάντα – τη σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα των υπαλλήλων αλλά και τη δική μας.

Ζητάμε συγνώμη από όλους όσους μέσα στον χρόνο αυτόν θα στερηθούν το στέκι τους, όμως χρειαζόμαστε λίγο χρόνο να σκεφτούμε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να πάρουμε μια ανάσα και να συνεχίσουμε.

Ευχαριστούμε και αγαπάμε όσο δεν μπορούν οι λέξεις να περιγράψουν, όλους όσους μας έχουν στηρίξει και μας περιμένουν να ανοίξουμε ξανά.

Πριν από 28 χρόνια ξεκινήσαμε ένα όνειρο το οποίο δεν τελειώνει εδώ.

Ηράκλειο, 9 Μαρτίου, 1400μΧ