Πώς φτάσαμε τόσο χαμηλά;

από Stavros Giakouvis

Της Ρένα Τερζάκη,
νηπιαγωγός – αντιπρόεδρος του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Δ.Θεοτοκόπουλος»

Λοιπόν έχουμε και λέμε…

Είμαι νηπιαγωγός και εργάζομαι στο δημόσιο σχολείο 32 χρόνια!

Δε βρέθηκα τυχαία στο χώρο αυτό.

Ήταν ο στόχος και το όνειρό μου και αισθανόμουν πάντα τυχερή πού έκανα αυτό που αγαπούσα.

Γι’ αυτό το λόγο από πολύ νωρίς πάλευα και διεκδικούσα ένα καλύτερο δημόσιο σχολείο.

Τα τελευταία 17 χρόνια είμαι σε Τμήμα Ένταξης. Πολλές φορές έχω ακούσει «Ωωω πόσο δύσκολο είναι». Δεν το λες εύκολο είναι όμως και όμορφο.

Κάθε χρόνο, όλα αυτά τα χρόνια, η 11η του Σεπτέμβρη είναι μια μέρα χαράς.

Ένα καινούριο ταξίδι ξεκινά γεμάτο χαρές, προκλήσεις, δυσκολίες, όνειρα και χαμόγελα, πολλά χαμόγελα!

Η φετινή σχολική χρονιά φαινόταν ότι θα είναι δύσκολη από … πέρσι!

Κι εκεί πού μετράγαμε τις δυνάμεις μας από την 1η του μήνα για να δούμε πώς θα τα καταφέρουμε έφτασε και η

11η Σεπτέμβρη…

Που ανακοίνωσα σε 18 οικογένειες ότι θα έπρεπε να πάνε τα παιδιά τους από το Μασταμπά στην Αλικαρνασσό (γιατί δεν τα πήγατε στη Λάρισσα; με ρώτησε μια μαμά).

Που προσπαθώντας να βρούμε εκπαιδευτικό για το παράρτημα άκουσα ότι έπρεπε να πω σε συνάδελφο (με 28 χρόνια υπηρεσία), η οποία στο σχολείο μας καθάριζε και ετοίμαζε την τάξη της, ότι πρέπει να πάει στο παράρτημα μέχρι να έρθει συνάδελφος αναπληρώτρια.

Που άκουσα από γιατρό ότι όλοι εμείς οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ενημερωνόμαστε καθημερινά από 3-4 έγκυρα ιατρικά site για την πορεία της νόσου και να είμαστε σε ετοιμότητα γιατί μόνο έτσι θα σταματήσουμε τη διασπορά (θα αξιολογηθούμε άραγε;)

Που διάβασα σε εγκύκλιο ότι την ημέρα έναρξης της σχολικής χρονιάς θα βάλω τα παιδιά στην τάξη (να θυμηθούμε ότι τα παιδιά 4-6 βλέπουν πρώτη φορά τα πρόσωπα μας και μάλιστα όχι ολόκληρα) χωρίς την ασφάλεια του χεριού του γονιού τους και να τα κρατήσουμε ως το μεσημέρι.

Λοιπόν μακράν η δυσκολότερη μέρα που έχω περάσει στο σχολείο.

Και φοβάμαι ότι δε θα είναι η τελευταία!

Τώρα στο τέλος αυτής της ημέρας, με χιλιάδες σκέψεις να έχουν περάσει από το μυαλό μου, αναρωτιέμαι …

Πώς φτάσαμε τόσο χαμηλά;

Και καταλήγω…

Δεν φτάσαμε εμείς. Μας έριξαν…;;;

Σε λίγο θα πάω για ύπνο και θέλω να ονειρευτώ το δημόσιο σχολείο που όλοι ονειρευόμαστε…

Και αύριο θα σηκωθώ νιώθοντας την υποχρέωση να συνεχίσω να αγωνίζομαι γι’ αυτό που πάντα αγωνιζόμουν.

Ένα δημόσιο σχολείο γεμάτο όνειρα, στο οποίο χωρούν όλα τα παιδιά, γεμάτο χαμόγελα και φωνές, ίσως και κλάματα, μα και παρηγοριά, ένα σχολείο που θα βγάζει από τα σπλάχνα του ανθρώπους ισορροπημένους, δυνατούς, σκεπτόμενους και χαρούμενους.

Μας ρίξατε μα δε πέσαμε.

Είμαστε ακόμα δυνατοί.

Και είμαστε έτοιμοι…

Θα είμαστε πάντα εδώ!