Αχ Μαργαρίτα Μαργαρώ…!

από Βασίλης Σπυριδάκης

του Βασίλη Σπυριδάκη

Έζησε τον τρόμο του κυνηγητού και τους βασανισμούς του πατέρα της από τη χούντα. Μεγάλωνε εξόριστη στο Παρίσι δίπλα στον Μίκη ακούγοντας τον πατέρα της να συζητά με την Μελίνα Μερκούρη, τον Ιβ Μοντάν, τον Πάμπλο Νερούδα, τον Νίκο Πουλαντζά, τον Ολιβιέ Μεσιάν, τον Φρανσουά Μιτεράν, την Φρανσουάζ Σαγκάν και τόσους άλλους.
Με τον αδελφό της τον Γιώργο ζούσαν στην σκιά του πατέρα τους και τις παράλληλες μοναξιές τους…
«Oσο παθιασμένος και επαναστάτης ήταν έξω στο φως, μπροστά στο πλήθος, τόσο μοναχικός και σιωπηλός ήταν όταν βρισκόταν σπίτι μας, στο γραφείο του να εργάζεται, με τις παρτιτούρες του, τα γραπτά του, τα βιβλία του και αυτή η μοναξιά ποτίστηκε βαθιά μέσα στην ψυχή του αδελφού μου και μέσα στη δική μου» είχε γράψει κάποτε για τον πατέρα της η Μαργαρίτα.
Γύρισε σχεδόν όλο τον κόσμο στις αμέτρητες συναυλίες του πατέρα της και επέστρεψε στον τόπο της εξορίας τους για να σπουδάσει στη Σορβόννη Ιστορία.
Στα 62 της πια μας ενημέρωνε «Είμαι η Μαργαρίτα Θεοδωράκη. Η ΔΕΗ μου έκοψε το ρεύμα και δεν έχω ούτε τηλέφωνο, ούτε ιντερνέτ. Δεν έχω ρεύμα, δεν έχω φως, δεν έχω να μαγειρέψω. Δεν έχω να φάω!».
Με όλη την Ελλάδα να τιμά τον νεκρό πατέρα της η Μαργαρίτα με τα …τσιμπούρια να της ρουφάνε το αίμα μας δήλωνε ότι «αυτός που φεύγει δεν μπορεί να έχει καμιά επιθυμία πλέον. Επιθυμία μπορεί να έχει μόνο η οικογένεια». Αχ βρε Μαργαρίτα Μαργαρώ…! Στα δυο σου μάτια κοιτάζω, βλέπω την πούλια (αλλά δεν βλέπω) και τον Αυγερινό…